Een bestemmingsplan van de gemeente Tilburg waarin is voorzien in een woontoren van 63,5 meter hoog, haalt de eindstreep niet omdat door omwonenden met succes een beroep wordt gedaan op het ontnemen van zonlicht (https://lnkd.in/eVcWx6hG). Een bestemmingsplan van de gemeente Geldrop-Mierlo voor een appartementencomplex met veertig woningen haalt de eindstreep niet, omdat met succes een beroep wordt gedaan op de vermindering van privacy die een omwonende verwacht te ervaren als gevolg van het plan (https://lnkd.in/exj4qpiN).
Normaal gesproken zijn zonlicht en privacy geen beroepsgronden met een hoge slagingskans. Vaart de Afdeling een andere koers, of is er iets anders aan de hand?
In de Tilburg-uitspraak constateert de Afdeling dat de raad haar eigen beleid niet volgt, en dit consequent niet doet door een bestendige gedragslijn te volgen die afwijkt van het beleid. Gemotiveerd van het beleid afwijken kan daarom niet. Het consequent afwijken van eigen beleid is namelijk in strijd met de rechtszekerheid.
In de Geldrop-uitspraak is de Afdeling zeer kritisch over de afstand tussen de woning en het nieuwe appartementencomplex. Bovendien ontbreken maatregelen ter bescherming van de privacy van appellant. Echter, van minstens zo groot belang lijkt te zijn dat de motivering van de raad ervan uitgaat dat het appartementencomplex op 5,5 meter van de woning van appellant zal worden gerealiseerd, terwijl uit de verbeelding blijkt dat het appartementencomplex ook op 2 meter van de woning kan worden gebouwd. In de motivering gaat de raad aldus niet uit van de maximale planologische invulling van het plan.
Er bestaat wat mij betreft geen aanleiding om te veronderstellen dat de Afdeling veel indringender toetst dan voorheen. De geconstateerde gebreken zijn gebreken die sinds jaar en dag tot vernietiging van bestemmingsplannen leiden. Al met al geen reden voor ongerustheid bij gemeenteraden en ontwikkelaars, wel reden om zorgvuldig te blijven toetsen. Ook als het ‘slechts’ om zonlicht of privacy gaat.